Netwerken loont

 

netwerken-dankzij-oude-schoenenNetwerken is het toverwoord om aan werk te komen. Dat zegt iedereen in het wereldje van sollicitatiesites, vacaturedokters, recruitingmeesters en vacatuurders. Alleen: netwerken klinkt voor sommigen nog als de golfclub, de oldboys networks en Rotary: onder het genot van een goed glas wijn en de geur van een zalige bitterbal een gezellige babbel maken. Natuurlijk is dat niet (alleen ;-) )zo. Er zijn inspirerende netwerkbijeenkomsten voor werkzoekers.
Mijn verhaal is dan weer anders: ik vond een baan via mijn netwerk dankzij versleten schoenen… Netwerken loont!

 

Je loopt niet alleen je benen uit je lijf…
Als sollicitant loop je je schoenen stuk. Geld voor een nieuw paar heb je niet. Dan maar kijken of er nog een tweede ronde inzit. Mijn vrouw fietst er toch langs. Gelukkig weet de schoenmaker er raad mee. Fijn. Heerlijk om zo een kleine bijdrage aan de participatiemaatschappij te leveren: Een vakman heeft er werk aan, het milieu ontzien en 21% BTW naar de stimulering van het begrotingstekort (of zoiets; ik volg het ook allemaal niet meer zo).

Win-win
Maar mijn win-win moet dan nog komen. Het gesprek met de schoenmakersvrouw gaat over van alles en over werk en geen werk hebben. ’s Avonds bespreekt ze het bij de zuurkoolstamppot. ‘Ik sprak de vrouw van die oud collega van jou vandaag nog…’ De volgende dag gooit hij een balletje op bij zijn leidinggevende. Die kent mij ook nog wel. Er zijn nogal wat zieken op de afdeling, dus iemand die het werk snel kan oppakken is misschien bruikbaar. Hij nodigt mij uit voor een kop koffie. Of ik zin zou hebben… Twee dagen later een gesprek met de directeur.

Aan het werk!
Acht dagen na de versleten schoenen sta ik weer op de werkvloer. Geen brief geschreven, geen cv ingeleverd, alleen gepraat en koffie gedronken, spijkerbroek en casual jasje. Netwerken, zo kun je het ook noemen, zit ook niet altijd aan regels vast.

Conclusies

  • Het leven van een vacatuurder kan niet altijd tegenzitten.
  • Netwerken: doen! En ook: keep it simple: Vergeet ook de schoenmaker niet te vertellen dat je werk zoekt.

Mijn 16 ervaringen die tips voor jou kunnen zijn!
Uit mijn ‘eenvoudige’ netwerk van familie, vrienden, kennissen, contacten kwamen tientallen tips en support. 16 ervaringen met netwerken die mij er praktisch en/of mentaal doorheen hebben geholpen. Het mooie is dat veel al vanzelf gebeurt. Helpen zit in de genen van veel mensen. Zodra ze weten dat je zonder werk zit gaan ze met je meedenken.

  1. Oude vrienden, die ik – na 6 jaar – weer tegenkwam op een feestje, stuurden een paar interessante vacatures door.
  2. Een Linkedin contact dacht met mij mee over mijn profiel.
  3. Iemand met wie ik op reis was informeerde bij zijn werkgever naar de mogelijkheden voor mij.
  4. Iemand anders noemde mij regelmatig bedrijven waar hij interessante dingen van had gehoord.
  5. Een netwerkbijeenkomst van metzonderwerk gaf mij een boost waar ik wel een maand op vooruit kon.
  6. Sommige contacten bedachten mij met een LI-endorsement.
  7. Een oud collega deelde haar sollicitatie-ervaringen en we gaven elkaar tips.
  8. Een andere oud-collega stuurde een paar bruikbare vacatures door.
  9. Mijn vrouw zocht mee naar mooie passende vacatures.
  10. Een vriend zuchtte af en toe met me mee, hoe onbegrijpelijk hij het vond dat iemand met zoveel talent en passie niet aan de bak komt. Dat was goed voor mijn zelfvertrouwen. Maar hij noemde ook door mijzelf minder gekende of logische talenten op die mij op een nieuw zoekspoor brachten.
  11. Iemand stelde mij aan zijn leidinggevende voor als probleemoplosser en ik kreeg een baan van 5 uur per week! Eenmaal binnen kreeg ik via iemand anders daar een leuk project bij van eenmalig 20 uur.
  12. Mensen reageerden op mijn blogs: vanuit herkenning of een mooi compliment.
  13. Met collega-redactieleden van vacatureluurs.com deelden we onze sollicitatie-ervaringen.
  14. Sommigen gaven me een schouderklop en anderen vertelden dat ze voor me hadden gebeden.
  15. Via Twitter, Facebookberichten, Linkedin of mail werden mij ideeën doorgezonden, ook van mensen van wie ik het nooit had verwacht.
  16. En dan dus de vrouw bij de schoenmaker.

Tot slot: ik kwam afgelopen weekend nog mensen tegen die niet wisten dat ik werk zocht. ‘Gemiste kans!’ vloog er door mijn hoofd. Zorg dat dat jou niet gebeurt.

Gast

Op Vacatureluurs.com kan je (anoniem) je verhaal of anekdote plaatsen, zodat je identiteit geheim blijft voor (potentiele) werkgevers. Wil jij ook een artikel (anoniem) plaatsen op de website? Mail dan naar info@vacatureluurs.com!

Dit vind je misschien ook leuk...

3 reacties

  1. Hedda schreef:

    Ik wil het heel graag simple keepen en een sollicitatiebrief sturen met alleen maar: ik wil graag aan het werk. Maar ja, daar nemen ze geen genoegen mee hoor. Deze meneer had gewoon een beetje geluk. ‘Gebeurd’ in deze tekst moet trouwens met een t. Taal, daar ben ik wel goed in. Maar ik kan mijn taaltalenten nergens kwijt.

Geef een reactie